roeien, frednesday, zumba, challengeZumba; het woord klinkt toch al exotisch? Vraag een random iemand wat Zumba inhoudt en gegarandeerd dat diegene begint over shakende lichaamsdelen, bubbling muziek of dans. Fred niet.

Na een rondje rug-triceps (waarvan Fred overigens nog steeds niet weet waar die zitten) besluiten we onze cardio op het roeiapparaat te doen. Omdat de Zumba-les nog niet vol zit vraagt de instructrice of wij mee willen doen. Met het oog op de aanwezigheid van Fred zeg ik al meteen nee, maar een blik op links zegt dat ik te voorbarig ben. Fred wil best meedoen met Zumba. Huh? Hoe dan?

“Het is toch niet iets met dansen of zo hè?” Ah kijk, daar hebben we meteen het antwoord. Fred kent Zumba niet. Nee joh, stel ik hem gerust en maakte een eerste shake beweging. “Nee is het dat kontschudgedoe? Ik ga naar huis!” Nee Fred, grapje. Ga nou maar mee. Het is echt heel leuk en goed voor je core. Hoef je meteen geen buikspieren meer te doen. Fred volgt weer braaf. Na er snel even een kleine twerk ingegooid te hebben zet hij weer zijn hakken in het zand. “Nee echt hoor ik doe dat niet! Doen er wel meer mannen mee?” Beetje 50-50, zeg ik.

Eenmaal in de zaal slaat de benauwdheid bij Fred toe. De Braziliaanse beats knallen uit de speakers en de mannen zijn ver te zoeken. Nog voor we begonnen zijn lopen de tranen over mijn wangen van het lachen bij het zien van zijn hoofd. Het begint meteen goed: draaien met de heupen, armen in de lucht en meezingen, beveelt de Zumba-instructrice ons. Het is lang geleden dat ik iemand zich zo awkward heb zien voelen. De pasjes wisselen elkaar in een nogal hoog tempo af (lees: net als je ziet wat ze doet en je zelf een poging wil wagen is ze weer met iets nieuws bezig) en ik zie hem zich afvragen hoe hij er tussenuit kan knijpen.

Na een half uurtje lijkt Fred er beter in te komen en brult ongegeneerd (ok, bijna dan) mee met de muziek. Zodra de twerk gedaan moet worden kijkt hij me even wanhopig aan, maar draait zich vervolgens om en shaket alsof zijn leven er vanaf hangt. Ik laat de twerk even voor wat het is, omdat ik al mijn kracht nodig heb om niet in mijn broek te plassen van het lachen.

Volgens mij heeft Fred het uiteindelijk prima naar zijn zin gehad, net als ik. Desalniettemin voelt hij zich toch een beetje genaaid en heeft hij mij daarom uitgedaagd om iets te doen waar ik een schurfthekel aan heb. Wat dat is? Dat lees je volgende Frednesday 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *