yoga, frednesday, meditatie, challengeVorige Frednesday schreef ik over de zumba-challenge die ik Fred aandeed. Uiteindelijk vond hij het best grappig, maar blijkbaar niet zo grappig dat hij dit zomaar over zijn kant kon laten gaan. Wraak is zoeter dan chocola, dus meteen na de les daagde hij mij uit voor de yoga-challenge. Fred weet dat ik yoga háát.

Haat? Ja, haat. Ik weet dat het helemaal hip is om met je yogamat en bijpassende, wijde yogabroek de gym in te lopen en vervolgens een uur ‘tot jezelf te komen,’ (uhl, die term alleen al) maar ik word er agressief van. Misschien juist door dat opgelegde idee om zen te moeten worden. Daar word ik dan weer niet zen van. Wel actief. Zodra ik aan yoga doe (in een ver verleden heb ik me al eens laten overhalen) dan krijg ik bewegingsdrang. Waarom precies weet ik niet, misschien omdat ik geen rust kan vinden, of me te verzetten tegen dat meditatieve sfeertje dat er in die zaal heerst.

Met gezonde tegenzin wandel ik met Fred de half donkere zaal binnen waar al twee meiden aan het opwarmen zijn. We willen een matje pakken dat we altijd gebruiken voor de buikspieren, maar zodra we onze armen ernaar uitstrekken beginnen beide dames wild te gebaren. We snappen het niet, dus kijken ze vragend aan. Ze blijven wijzen naar iets (mag er in tegenstelling tot de zumba-les dit keer geen geluid gemaakt worden?) maar omdat we er geen wijs uit komen pakken we toch die mat maar. Fout. Dit blijken de fitnessmatjes te zijn, wij moeten yogamatjes hebben. Als iemand wél het verschil kent lees ik dat graag terug in de comments.

We beginnen met een aantal poses om op te warmen. Ik moet zeggen, dit valt me nog mee. Ik mag best wat leniger worden en dit zou daar best eens aan kunnen bijdragen. Echter na een aantal rondes begint de verveling bij mij toe te slaan en kan ik me gewoonweg niet meer concentreren. Die vrouw doet het hartstikke leuk hoor, het is gewoon mijn onrust die dit niet aan kan. Alles duurt me te lang en mijn hoofd begint te bedenken wat ik ook allemaal in deze tijd had kunnen doen. Dit is het punt waarop ook de agressie op begint te komen.

Vanuit een of andere ongemakkelijke houding kijk ik ondersteboven tussen mijn benen door en zie ik tot mijn grote frustratie Fred alles vrolijk meedoen. Hoe kan hij dit leuk vinden? Als ik vervolgens een hele tijd op mijn hurken moet zitten waardoor de kramp in mijn voet schiet besluit ik op mijn yogamat neer te ploffen en stiekem even wat buikspieroefeningen te doen.

Aan het eind van de les komt datgene waar ik al een uur tegenop zie: het meditatiegedeelte. Met je ogen dicht moet je op je matje gaan liggen. Fred weet niet hoe snel hij zijn ogen kan sluiten en lijkt helemaal zen in een diepe slaap te zijn gezonken. Alles hieraan irriteert me, want ik snap niet hoe mensen hier rustig van kunnen worden. Ik moet nog mijn werkmail checken, mijn lunch voor de volgende dag maken en opruimen. Had allemaal al gedaan kunnen zijn.

Na een tijdje mogen we “onze ogen rustig openen en langzaam overeind komen.” Geloof me, binnen een seconde sta ik (heel even wat duizelig) in de startblokken om de zaal te verlaten, klaar voor een flinke bokssessie. Ik háát yoga.

Who’s with me?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *